سابقه و هدف: میگرن یکی از شایعترین اختلالات نورولوژیک در کودکان و نوجوانان است که در موارد شدید میتواند منجر به بستری در بیمارستان شود. دادههای مربوط به ویژگیهای جمعیتشناختی و بالینی بیماران مبتلا به میگرن کودکانِ بستریشده در ایران محدود است. هدف از این مطالعه، بررسی این ویژگیها در یک گروه از بیماران بستری در یک مرکز درمانی ثالث بود. مواد و روشها: این مطالعه توصیفی–تحلیلی بهصورت مقطعی و گذشتهنگر برروی کودکان زیر ۱۸ سال مبتلا به میگرن تأییدشده (بر اساس معیارهای ICHD-3) بستری شده در بیمارستان شهید مطهری ارومیه (سالهای 1395 تا 1400) انجام شد. ویژگیهای دموگرافیک، علائم بالینی، درمانهای حاد بیمارستانی، و اقدامات مدیریتی هنگام ترخیص، با استفاده از چکلیست ساختاریافته استخراج و با نرمافزار SPSS نسخه 27، با بهرهگیری از آمار توصیفی و آزمون دقیق فیشر (05/0>p) تحلیل شد. یافتهها: در مجموع 110 بیمار (میانگین سنی 04/3±9/13 سال؛ 54.5 درصد پسر) وارد مطالعه شدند. سردرد بهطور فراگیر و غالباً ضرباندار (3/57درصد) و یکطرفه (3/37درصد) گزارش شد. علائم گوارشی (تهوع/استفراغ 9/70 درصد؛ درد شکم 6/23درصد)، فتوفوبی (6/43درصد) و اختلالات خواب (7/42 درصد) مشاهده شد. درد شکمی در کودکان 5 تا 10 سال بهطور معناداری شایعتر بود (001/0>p). درمانهای حاد شامل استامینوفن وریدی (4/96درصد) و اوندانسترون (3/92درصد) بود. در زمان ترخیص، ایبوپروفن خوراکی (3/87درصد) و توصیههای اصلاح سبک زندگی (100درصد) تجویز شدند و بیش از نیمی از بیماران درمان دارویی پیشگیرانه دریافت کردند. نتیجهگیری: در این مطالعه میگرن در کودکان با غلبه در سنین نوجوانی، فراوانی بالای علائم گوارشی و حسی، و مدیریت همسو با راهنماهای بالینی همراه بود. تفاوتهای فنوتیپی مرتبط با سن بر ضرورت اتخاذ رویکردهای درمانی فردمحور تأکید دارد. انجام مطالعات آیندهنگر گستردهتر برای بهبود راهبردهای تشخیصی و درمانی در شرایط با محدودیت منابع توصیه میشود.