[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره مجله :: شماره جاری :: تمام شماره‌ها :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
اطلاعات نشریه::
بانک‌ها و نمایه‌ها::
آرشیو مجله و مقالات::
برای نویسندگان::
اخلاق در پژوهش::
برای داوران::
تسهیلات پایگاه::
تماس با ما::
هوش مصنوعی::
::
Basic and Clinical Biochemistry and Nutrition
..
DOAJ
..
CINAHL
..
EBSCO
..
IMEMR
..
ISC
..
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
..
enamad
..
:: ::
برگشت به فهرست مقالات برگشت به فهرست نسخه ها
مقایسه اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی با بسته روانی–آموزشی بر رفتارهای خودآسیب‌رسان و عدم تحمل بلاتکلیفی در دانش‌آموزان دختر با گرایش به مصرف مواد
ژیلا نیازی میرک ، محمد نریمانی* ، سیف‌الله آقاجانی ، اکبر عطادخت
دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران ، narimani@uma.ac.ir
چکیده:   (3 مشاهده)
زمینه و هدف: دوره نوجوانی با تغییرات زیستی، شناختی و هیجانی گسترده همراه است و حساسیت بالای هیجانی در این دوره می‌تواند نوجوانان را به رفتارهای پرخطر سوق دهد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی با بسته روانیآموزشی بر رفتارهای خودآسیب‌رسان و عدم تحمل بلاتکلیفی در دانش‌آموزان دختر دارای گرایش به مصرف مواد انجام شد.
روش: این مطالعه از نوع شبه‌آزمایشی با پیش‌آزمون، پس‌آزمون و گروه کنترل بود و 4۵ دانش‌آموز در معرض خطر به‌صورت تصادفی در سه گروه 1۵ نفره قرار گرفتند. گروه‌های مداخله، ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه‌ای دریافت کردند. این مداخلات شامل رفتاردرمانی دیالکتیکی و بسته روانی-آموزشی بود.  گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه گرایش به اعتیاد، خودسنجی رفتارهای خودآسیب‌رسان و مقیاس تحمل نکردن بلاتکلیفی بود.
یافته‌ها: هر دو مداخله در مرحله پس‌آزمون موجب کاهش معنادار عدم تحمل بلاتکلیفی در مقایسه با گروه کنترل شدند (0/01P <) و تفاوت معناداری بین دو مداخله مشاهده نشد (۰/05P >). در مرحله پیگیری، تنها بسته روانیآموزشی تفاوت معنادار خود را با گروه کنترل حفظ کرد (0/01P<)، در حالی که رفتاردرمانی دیالکتیکی در پیگیری با کنترل تفاوت معنادار نداشت (۰/05P >)؛ این یافته نشان‌دهنده پایداری بیشتر اثر بسته روانیآموزشی در بلندمدت است.
نتیجه‌گیری: مداخلات کوتاه‌مدت مدرسه‌محور بر کاهش رفتارهای خودآسیب‌رسان مؤثر نبودند، اما هر دو روش در بهبود تحمل بلاتکلیفی کارآمد بوده و بسته روانیآموزشی پایداری بالاتری در پیگیری نشان داد؛ لذا برای خودآسیب‌رسانی نیازمند درمان‌های انفرادی و جامع‌تری هستیم.
واژه‌های کلیدی: دختران نوجوان، گرایش به مصرف مواد، رفتارهای خودآسیب‌رسان، عدم تحمل بلاتکلیفی، رفتاردرمانی دیالکتیکی، بسته روانی-آموزشی
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: medicine, paraclinic
دریافت: 1405/4/21 | ویرایش نهایی: 1405/6/25 | پذیرش: 1405/6/25
ارسال پیام به نویسنده مسئول

ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA

Ethics code: IR.UMA.REC.1404.082


XML   English Abstract   Print



Creative Commons License
This open access journal is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial ۴.۰ International License. CC BY-NC ۴. Design and publishing by Kashan University of Medical Sciences.
Copyright ۲۰۲۳© Feyz Medical Sciences Journal. All rights reserved.
برگشت به فهرست مقالات برگشت به فهرست نسخه ها
مجله علوم پزشکی فیض Feyz Medical Sciences Journal
Persian site map - English site map - Created in 0.1 seconds with 46 queries by YEKTAWEB 4774