سابقه و هدف: مبتلایان به نارسایی قلبی در معرض خطر مشکلات روانی از قبیل اضطراب و افسردگی هستند که می­ تواند منجر به ایجاد محدودیت­ هایی در وظایف شغلی، خانوادگی و اجتماعی و وابستگی افراد شود. یکی از درمان­ های مطرح برای بهبود این مشکلات، شناخت­درمانی است. این مطالعه­ با هدف تعیین تاثیر شناخت­درمانی بر سلامت روان این بیماران انجام شده است.

مواد و روش­ ها: مطالعه حاضر از نوع کارآزمایی بالینی است که بر روی بیماران مبتلا به نارسایی قلب بستری شده در بیمارستان شهید بهشتی کاشان طی سال 1391 انجام شد. نمونه ­گیری به­ صورت مستمر بود و سپس 66 نفر به­ صورت تصادفی به دو گروه تخصیص داده شدند. گروه مداخله (33 نفر) طی 1 ماه 8 جلسه شناخت­درمانی و گروه کنترل (33 نفر) مراقبت­ های معمول قلبی را دریافت کردند. داده ­ها با استفاده از پرسشنامه سلامت روان گلدبرگ جمع ­آوری شد و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.

نتایج: آزمون t مستقل تفاوت معنی ­داری را بین سلامت روان در شروع مطالعه بین دو گروه نشان نداد، اما پس از پایان مطالعه تفاوت معنی ­داری بین سلامت روان بین دو گروه مداخله (41/5±56/51) و کنترل (32/9 ± 23/62) مشاهده شد (0001/0> P). بین سلامت روان قبل (99/10±16/58) و بعد (41/5±56/51) از شناخت درمانی در گروه مداخله نیز تفاوت معنی­ دار دیده شد (003/0 =P)، در حالی­ که در گروه کنترل تفاوت معنی ­دار نبود (0/27 = P).

نتیجه­ گیری: شناخت­درمانی منجر به بهبودی سلامت روان مبتلایان به نارسایی قلبی می­ شود. لذا، توصیه می­ شود به ­عنوان یک درمان مکمل توسط پرستاران در کنار سایر مراقبت­ ها برای این بیماران ارائه گردد.