سابقه و هدف: نوجوانی دورهای حساس برای رشد مهارتهای هیجانی است و والدین نقش محوری در اجتماعیسازی و تنظیم هیجان نوجوانان دارند. با توجه به تأثیر بافت فرهنگی خانواده در جامعه ایران و کمبود مطالعات کیفی بومی در این زمینه، پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش والدین در تنظیم هیجان نوجوانان ایرانی بر اساس دیدگاه متخصصان و با رویکرد تحلیل محتوای کیفی استقرایی انجام شد. مواد و روشها: این مطالعه کیفی در بازه زمانی اردیبهشت تا مهرماه سال ۱۴۰۴ انجام شد.مشارکتکنندگان شامل ۱۰نفر از متخصصان و مشاوران فعال در حوزه سلامت روان نوجوانان بودند که به روش نمونهگیری هدفمند و تا رسیدن به اشباع دادهها انتخاب شدند. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته گردآوری شد. تحلیل دادهها به شیوه تحلیل محتوای کیفی استقرایی (نهفته) و بر اساس مراحل پیشنهادی گرانهیم و لوندمن انجام گرفت. برای مدیریت و سازماندهی دادهها از نرمافزار Word 2013 استفاده شد. اعتبار دادهها با بهرهگیری از معیارهای لینکلن و گوبا شامل بازبینی مشارکتکنندگان، بررسی همکاران و مستندسازی دقیق مراحل پژوهش تأمین شد. نتایج: مشارکتکنندگان شامل ۶ زن و ۴ مرد با میانگین سنی ۴۵/۶ سال و میانگین سابقه کار بالینی ۱۸ سال بودند. تحلیل دادهها منجر به استخراج ۳طبقه اصلی و ۸ زیرطبقه شد که شامل: ۱)آموزش و توانمندسازی هیجانی (آگاهی هیجانی، مهارتهای مقابلهای، پذیرش هیجان و خودمراقبتی)، ۲) سبک فرزندپروری هیجانمدار (فرزندپروری مقتدرانه، الگو بودن، ارتباط مؤثر) و ۳)ایجاد محیط حمایتی (محیط امن و باثبات، مدیریت تعارضات زناشویی) بود. نتیجهگیری: یافتهها نشان داد نقش والدین در تنظیم هیجان نوجوانان فراتر از توصیههای رفتاری ساده است و نیازمند ترکیبی از ارتقای سواد هیجانی والدین، تعامل هیجانمدار و ثبات محیط خانوادگی میباشد. بر این اساس، طراحی و اجرای مداخلات آموزشی خانوادهمحور با تأکید بر «مربیگری هیجانی والدین» و «کاهش تعارضات زناشویی» برای ارتقای سلامت روان نوجوانان توصیه میشود.