سابقه و هدف: عصاره بابونه و تمرین استقامتی بهصورت جداگانه می توانند بر بهبود عملکرد شناختی در افراد دارای دیابت نوع یک مؤثر باشند. بنابراین، هدف مطالعه حاضر بررسی اثر عصاره بابونه در خلال تمرین استقامتی بر سطوح گلوکز خون و پروتئین VEGF هایپوکمپ موشهای دارای دیابت نوع یک بود. مواد و روشها: در این مطالعه تجربی 30 سر موش صحرایی نر بالغ بهطور تصادفی به پنج گروه کنترل (C)، دیابت (D)، دیابت-تمرین استقامتی (DT)، دیابت-عصاره بابونه (DS) و دیابت-عصاره بابونه-تمرین استقامتی (DTS) تقسیم شدند. تمرین استقامتی پنج جلسه در هفته بهمدت هشت هفته انجام شد. عصاره بابونه با دوز ۲۵۰ میلیگرم/کیلوگرم بهصورت خوراکی (گاواژ) روزانه تجویز شد. سطوح گلوکز خون و پروتئین VEGF هایپوکمپ اندازهگیری شد. برای تحلیل دادهها از آنالیز واریانس یکطرفه در سطح معناداری 05/0>p استفاده شد. نتایج: گلوکز خون در گروههای دیابتی بالاتر از گروه C بود (001/0=p). تمرین و عصاره بابونه هر دو گلوکز را کاهش دادند، اما اثر ترکیبی آنها معنادارتر بود (001/0=p). بعلاوه، سطوح پروتئین VEGF گروههای دیابتی بهطور معناداری از گروه C کمتر بود (001/0=p). همچنین، سطوح پروتئین VEGF تمام گروهها بهطور معناداری از گروه D بیشتر بود (05/0>p). با این حال، سطوح پروتئین VEGF گروههای DT و DS تفاوت معناداری با هم نداشتند (37/0p=). علاوه بر این، سطوح پروتئین VEGF گروههای DT و DTS اختلاف معناداری با هم نداشتند (13/0=p)، اما اختلاف معناداری بین سطوح پروتئین VEGF گروههای DS با DTS وجود داشت (002/0=p). نتیجهگیری: عصاره بابونه و تمرین استقامتی و تعامل آنها اثر مثبتی بر سطوح گلوکز خون و پروتئین VEGF هایپوکمپ در دیابت نوع یک دارد. بنابراین، بهنظر میرسد مصرف عصاره بابونه در خلال تمرین استقامتی راهکاری بسیار مؤثر برای بهبود عملکرد شناختی در دیابت نوع یک است.