سابقه و هدف: با توجه به شیوع بیماری های مجاری صفراوی و پانکراس و عوارض شناخته شده آن و نیز جراحی کورکورانه در این زمینه و نظر به وجود گزارش های متفاوت از قدرت تشخیصی این دو روش و به منظور تعیین قدرت تشخیص ERCP و PTC در بیماری های مجاری صفراوی و پانکراس این تحقیق در مراجعین به بیمارستان آیت الله طالقانی طی سال 1374 انجام گرفت.

مواد و روش ها: پژوهش به روش کارآزمایی بالینی از نوع تشخیصی روی 44 نفر با علایم ایکتر انسدادی مراجعه نموده و موافقت خود را برای همکاری با طرح اعلام داشته و اندیکاسیون عمل جراحی داشتند، صورت پذیرفت. خصوصیات سنی، جنسی و علل مراجعه و نیز یافته های ERCP و PTC از نظر وجود بیماری بررسی و در فرم اطلاعاتی شماره (1) ثبت گردید. نتیجه مشاهدات اتاق عمل و گزارش پاتولوژی از نظر اتیولوژی بیماری به صورت دوسوکور قطعی بیماری مجاری صفراوی در فرم اطلاعاتی شماره (2) ثبت شد. داده های فرم اطلاعاتی (1) و (2) طبقه بندی و میزان حساسیت، ویژگی، ارزش پیشگویی مثبت و منفی و نیز کارآیی آن تعیین گردید.

یافته ها: از 44 نفر مورد بررسی به نسبت 45.5% زن و 54.5% مرد و در سنین 80-25 (متوسط 55) بودند و حدود 70% با علایم زردی یا درد RUQ مراجعه کردند. حساسیت و ویژگی ERCP به ترتیب 84 و 100 و کارآیی کلی آن 84% و در مورد PTC به ترتیب 90، 100 و 90 درصد بود.

نتیجه گیری: انجام ERCP و PTC می تواند در تشخیص بیماری مفید باشد، با توجه به سهولت انجام PTC در صورت متسع بودن مجاری صفراوی، ابتدا PTC و بعد ERCP انجام گیرد. تحقیقات بیشتر برای بررسی قدرت تشخیص این دو روش، بررسی اتیولوژی هر یک از بیماری های پانکراس و سیستم صفراوی را توصیه می نماید.