زمینه و هدف: با توجه به آسیبپذیری بیشتر بیماران دیابتی در برابر کووید-۱۹ و نقش اضطراب در کنترل قند خون، این مطالعه با هدف بررسی سطح اضطراب کووید و عوامل مؤثر بر آن در این بیماران انجام شد. روشها: این مطالعه مقطعی در سال 1402 بر روی 300 بیمار مبتلا به دیابت تحت پوشش مراکز جامع سلامت شهر کاشان انجام شد. نمونهگیری به شیوه چند مرحلهای بود. دادهها با استفاده از پرسشنامههای زمینهای و عوامل مرتبط احتمالی، اضطراب کرونا علیپور و سبک زندگی والکر جمعآوری شد. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 16، آزمون تی مستقل، آنالیزواریانس یکطرفه و آنالیز رگرسیون خطی چندگانه انجام شد. یافتهها: میانگین نمره اضطراب کووید 229/11±390/13 (مقیاس 54-0) بود. اضطراب با متغیرهای جمعیتشناختی (جنسیت، شغل، وضعیت مسکن، سن، تعداد فرزند)، عوامل بالینی (بیماری زمینهای، سابقه کووید و بستری مرتبط، اختلال روانپزشکی، اندازهگیری قند خون) و عوامل روانی-اجتماعی (رضایت از زندگی، پایبندی مذهبی) ارتباط معنادار داشت (05/0>p). در مدل رگرسیون نهایی، هفت متغیر سابقه ابتلاء به کووید، بیماری زمینهای، اختلال روانپزشکی، رضایت از زندگی، اندازهگیری منظم قند خون، جنسیت و وضعیت مسکن بهعنوان پیشبینیکنندههای معنادار باقی ماندند و در مجموع ۲۷.۵٪ از واریانس اضطراب را تبیین کردند. بیشترین سهم به سابقه ابتلاء به کووید اختصاص داشت(108/0=R2). نتیجهگیری: میانگین نمره اضطراب بیماری کووید۱۹ در بیماران مبتلا به دیابت پایین و تحت تأثیر مجموعهای از عوامل فردی، روانشناختی و اجتماعی قرار داشت. ضروری است، مدیران نظام سلامت با توجه به آسیبپذیری و ضعیف بودن سیستم ایمنی بیماران مبتلا به دیابت این عوامل را برنامهریزیهای خود مد نظر داشته باشند.