سابقه و هدف: استئوکلسین (OCN) و استئوپونتین (OPN)بیومارکرهای مهم استخوان هستند و اثر ورزش بر آنها در مطالعات مختلف نتایج متفاوتی داشته است. بنابراین، این مطالعه با هدف بررسی تأثیر انواع تمرینات ورزشی بر سطوح OCN و OPN در بزرگسالان با و بدون بیماری، به روش مرور نظاممند و فراتحلیل انجام شد. مواد و روشها: این مطالعه براساس دستورالعمل کوکرانو پریزما طراحی شد و یک جستجوی نظاممند از ابتدا تا 22 آذر ۱۴۰۴ (13 دسامبر ۲۰۲۵) در پایگاههای (PubMed، Scopus، Web of Science، Google Scholar، Magiran، Noormags،Irandocو SID) انجام گرفت. معیارهای ورودتمامی کارآزماییهای بالینی کنترل شده تصادفی و غیرتصادفی که انواع تمرینات ورزشی بر سطوح OCN و OPN در بزرگسالان(18 سال به بالا) از هر دو جنس با و بدون بیماری، دارای حداقل هر دوگروه مداخله تمرینی و شاهد بوده و دادههای کافی برای محاسبه اندازه اثر بودند، وارد مطالعه شدند.معیارهای خروج مطالعات غیر اصیل، حیوانی، فاقد گروه شاهد، دارای مداخلات ترکیبی غیرقابل تفکیک، فاقد دادههای آماری کافی یا فاقد گزارش OCN یا OPN از مطالعه حذف شدند.برای محاسبه اندازه اثر از تفاوت میانگین استانداردشده (SMD)با فاصله اطمینان ۹۵٪ استفاده شد. ناهمگونی مطالعات با شاخص I² و سوگیری انتشار با نمودار فانل پلات و آزمون ایگر بررسی شد. تحلیل دادهها نیز با نرمافزار CMA2 انجام گرفت. یافتهها: در مجموع 23 مطالعه (28 مداخله تمرین ورزشی) با 740 شرکتکننده بزرگسال با و بدون بیماری وارد فراتحلیل شدند. نتایج نشان داد که انواع تمرینات ورزشی موجب افزایش معنادار سطح OCN (448/87I²=، 001/0>P، 310/0 الی 274/1CI: %95، 792/0SMD=) در مقایسه با گروه شاهد شدند، با این حال، تغییرات سطح OPN(905/38I²=، 629/0P=، 816/0- الی 493/0CI: %95، 161/0-SMD=)از لحاظ آماری معنادار نبود. نتیجه گیری: انواع تمرینات ورزشی باعث افزایش OCN در بزرگسالان با و بدون بیماری میشود، اما تأثیر معنادار برOPN ندارد. با این حال، با توجه به ناهمگنی بالای مطالعات و احتمال سوگیری انتشار OCN ، این یافتهها باید با احتیاط تفسیر شوند و برای تأیید آنها انجام کارآزماییهای بالینی با کیفیت بالا و روششناسی استاندارد ضروری است.