پرتوها به دو دسته یونساز و غیریونساز طبقهبندی میشوند. پرتوهای یونساز مانند پرتو گاما که از منابع طبیعی و انسانی ایجاد میشود منجر به انواع مختلفی از اثرات مخرب شیمیایی در مولکولهای زیستی میگردد. این اثرات ممکن است بر فیزیولوژی سلولی تأثیر بگذارد و زندگی موجودات زنده، خصوصاً انسان را در معرض خطر قرار دهد. بنابراین پیداکردن راهی برای کاهش این آسیبها بسیار حائز اهمیت است. پرتوهای یونساز به دو صورت مستقیم و غیر مستقیم بر مولکولهای زیستی تاثیر میگذارند. تاثیر مستقیم پرتو باعث خروج الکترون از مولکولها و در نتیجه تغییر شکل یا شکستن پیوند در آنها میشود. در حالیکه تاثیر غیرمستقیم با رادیولیز آب و تولید گونههای واکنشی اکسیژن همراه است. این محصولات ثانویه بر مولکولهای زیستی همچون DNA، پروتئین و لیپید تأثیر گذاشته و میتوانند موجب بیثباتی ژنومی، اختلال در مسیرهای سیگنالینگ سلولی و ایجاد تغییرات پروموتاژنیک شوند. این تغییرات زمینهساز شروع و پیشرفت سرطان شده و در نهایت میتوانند منجر به مرگ سلول یا تکثیر بیرویه سلولهای سرطانی گردند. با درک این مکانیسمها، راهبردهای درمانی نوینی از جمله رادیوپروتکتورها (برای محافظت از بافت سالم)، رادیوسنسیتایزرها (برای افزایش اثر پرتو بر تومور) و عوامل ترمیمکننده توسعه یافتهاند که امید جدیدی در مدیریت آسیبهای پرتویی و درمان سرطان ایجاد کردهاند.