هدف: هدف از این مطالعه، بررسی چالشها و ارائهی راهکارهای سیاستی به منظور کاهش عوارض ناشی از گچگیری در ایران است. روش کار: این مطالعه با بهرهگیری از دو رویکرد مکمل انجام شد. مطالعه توصیفی: جمعآوری دادههای اولیه از بیماران دارای شکستگی اندام تحت گچگیری، شامل مشخصات دموگرافیک، نوع شکستگی، نحوه و مسئول گچگیری، و عوارض پس از آن؛ ابزار گردآوری دادهها چکلیست محققساخته بود. مرور روایتی: بررسی مقالات داخلی و بینالمللی منتشرشده طی ۱۰ سال اخیر دربارهی عوارض گچگیری و راهکارهای کاهش آن، با جستجو در پایگاههای معتبر مانند PubMed، Scopus و SID. نتایج: یافتهها نشان می دهد بیش از 82٪ گچها توسط پرستاران گرفته شده است که ضرورت آموزش تخصصی آنان را برجسته میکند. همچنین 85.5٪ بیماران حداقل یک عارضه داشتند؛ شایعترین آنها درد، بیحسی، اختلال حرکتی، ادم و سوزش زیر گچ بود. این نتایج بیانگر نیاز فوری به تدوین پروتکلهای مراقبتی استاندارد و آموزش بیماران و خانوادهها برای کاهش عوارض است. نتیجه گیری: رعایت اصول استاندارد گچگیری و آموزش مراقبتی در ایران ناکافی است و اصلاحات سیاستی و مداخلات هدفمند برای کاهش عوارض و هزینههای نظام سلامت ضرورت دارد.