پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجیگری طرحوارههای ناسازگار در رابطه بین سبکهای دلبستگی و علائم سوگ حلنشده در دانشجویان پزشکی انجام شد. این مطالعه توصیفی-همبستگی بر روی 350 دانشجوی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد انجام شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبکهای دلبستگی بزرگسالان، پرسشنامه طرحوارههای ناسازگار اولیه یانگ و پرسشنامه سوگ حلنشده بود. دادهها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدلیابی معادلات ساختاری تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که سبک دلبستگی ایمن با علائم سوگ حلنشده رابطه منفی معنادار (r=-0/42, p<0/01) و سبکهای دلبستگی ناایمن (اجتنابی و اضطرابی) با علائم سوگ حلنشده رابطه مثبت معنادار (r=0/38 و r=0/45, p<0/01) داشتند. طرحوارههای ناسازگار و تمامی حوزههای آن با علائم سوگ حلنشده همبستگی مثبت معناداری نشان دادند (r=0/52 تا r=0/61, p<0/01). نتایج مدلیابی معادلات ساختاری تأیید کرد که طرحوارههای ناسازگار نقش میانجیگری کامل و معناداری در رابطه بین سبکهای دلبستگی و علائم سوگ حلنشده دارند. شاخصهای برازش مدل مطلوب بود (CFI=0/95, RMSEA=0/06). طرحوارههای ناسازگار به عنوان مکانیسم میانجی مهمی در رابطه بین سبکهای دلبستگی و سوگ حلنشده عمل میکنند. این یافتهها اهمیت درنظرگیری طرحوارههای ناسازگار در برنامههای پیشگیری و درمان سوگ حلنشده در دانشجویان پزشکی را نشان میدهد.