سابقه و هدف: تحقیقات نشان داده‌اند انگیزش برای سلامتی بعد مهمی در رضایت از اوقات فراغت است. بنابراین، هدف مطالعه حاضر بررسی روایی و پایایی مقیاس ارجحیت تجربه تفریحی در سالمندان ایرانی می ­باشد.

موارد و روش‌ها: تعداد 552 شرکت‌ کننده (347 مرد، 205 زن) سالمند با دامنه سنی 60 سال به بالا از 9 استان کشور طی سال 1392 به صورت  چند مرحله‌ای انتخاب شدند. ابزارهای اندازه‌گیری شامل پرسشنامه اطلاعات دموگرافیکی و مقیاس ارجحیت تجربه تفریحی بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل عامل اکتشافی با چرخش واریماکس، تحلیل عامل تأییدی برای روایی سازه و هم ­چنین ضریب همبستگی پیرسون برای روایی سازه همسانی درونی، ضریب آلفای کرونباخ برای پایایی و آزمون تحلیل واریانس به­ منظور روایی سازه بررسی شدند.

نتایج: نتایج نشان داد این مقیاس از ساختار عاملی اکتشافی قابل قبولی برخوردار است، به ­طوری­ که 5 مؤلفه قابلیت عامل شدن را دارند و 17 گویه، 71/06 درصد واریانس را پیش ‌بینی کردند. در تحلیل عامل تأییدی مدل مرتبه اول و دوم مقیاس به­ طور مناسبی تأیید شد. هم­چنین، نتایج نشان داد این مقیاس در کل و در 5 عامل از همسانی درونی قابل قبولی برخوردار است (آلفای کرونباخ از 0/70 تا 0/92). به­علاوه، همبستگی مثبت و معنی‌داری بین گویه‌ها با عوامل و بین عوامل با کل مقیاس وجود داشت.

نتیجه ­گیری: تحقیق حاضر بیان­گر روایی و پایایی قابل قبول نسخه فارسی مقیاس ارجحیت تجربه تفریحی در سالمندان ایرانی بود. بنابراین، از این مقیاس می‌توان برای اندازه‌گیری ارجحیت تجربه تفریحی در سالمندان ایرانی استفاده کرد.