سابقه و هدف: دیابت نوع یک، شایع­ترین اختلال غدد متابولیکی دوران کودکی و نوجوانی است. با توجه به اهمیت کنترل بیماری و تاثیر آن بر زندگی نوجوانان، هدف این مطالعه بررسی توانمندی مراقبت از خود و کیفیت زندگی نوجوانان دیابتی می­باشد.

مواد و روش­ها: این مطالعه مقطعی به­صورت نمونه­گیری در دسترس، بر روی 74 نوجوان دیابتی پرونده­دار در مرکز دیابت کاشان انجام پذیرفت. در این تحقیق پرسشنامه­های استاندارد شده کیفیت زندگی با 41 سوال در بخش­های عمومی و اختصاصی با پاسخ­های لیکرتی 1 الی 4 و توانمندی مراقبت از خود با 37 سوال در بخش­های نگرشی، عملکردی و همکاری خانواده که دارای 35 پاسخ لیکرتی 1 الی 4 و 2 پاسخ بلی، خیر بود مورد استفاده قرار گرفت. میزان HbA1C اندازه­گیری شد و مشخصات دموگرافیک شامل جنس، سن، مدت زمان ابتلا به دیابت و میزان تزریق انسولین نیز ثبت گردید.

نتایج: افراد حاضر در مطالعه دارای میانگین سنی 81/1 ± 44/14 سال و میانگین ابتلای به دیابت 94/1±12/4 سال بودند و به­طور میانگین روزانه 45/12 ± 7/33 واحد انسولین دریافت می­نمودند. نتایج به­دست آمده نشان دادند که بین کیفیت زندگی و میزان HbA1C ارتباط معنی­دار (58/0=P) وجود ندارد. هم­چنین، بین توانمندی مراقبت از خود و HbA1C ارتباط معنی­دار وجود نداشت (79/0=P). با این همه، بین توانمندی مراقبت از خود و کیفیت زندگی ارتباط معنی­دار مشاهده شد (001/0=P).

نتیجه­گیری: نتایج حاصله نشان می­دهد توانمندی مراقبت از خود و کیفیت زندگی نوجوانان دیابتی مراجعه­کننده به مرکز دیابت کاشان با توجه به سطح HbA1c آنها در حد مطلوب نمی­باشد.