سابقه و هدف: با توجه به عوارض شناخته شده مرفین و نیاز به مرفین در اکثر اعمال جراحی و تناقضاتی که در مورد دوزهای متفاوت مصرف مرفین وجود داشته است و به منظور مقایسه دوزهای 1/0، 2/0، 3/0، 4/0 میلی‌گرم مرفین به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن، این تحقیق روی بیماران تحت عمل جراحی شکم در بیمارستان نمازی شیراز طی سال‌های 79 - 78 انجام گرفت.

مواد و روش‌ها: ‌تحقیق با طراحی کارآزمایی بالینی روی تعداد 82 بیمار با ( ASA ) Amirican Society Anesthesiology کلاس یک و در سنین بین 50 - 20 سال انجام گرفت. بیماران به طور تصادفی به چهار گروه 20 نفری تقسیم شدند و پس از گرفتن رگ بیمار و وصل مانیتورهای لازم به هر بیمار 500 میلی‌لیتر سرم رینگر لاکتات تزریق شد. پیش‌دارو، القاء و داروهای ادامه بیهوشی در تمام گروه‌ها یکسان بود. به گروه اول 1/0 و به گروه‌های بعدی 2/0، 3/0 و 4/0 میلی‌گرم مرفین به ازاء هر کیلوگرم از وزن بدن تزریق شد. تأثیر دوزهای مختلف مرفین را بر میزان ضربان قلب و فشار خون سیستول و دیاستول در زمان‌های قبل از القاء بیهوشی و 5، 10 و 15 دقیقه بعد از القای بیهوشی اندازه‌گیری و نتیجه حاصل با تست آماری آنالیز واریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. افراد چهار گروه به لحاظ سن، جنس، نوع عمل جراحی داخل شکم و طول عمل جراحی یکسان بودند.

یافته‌ها:‌ میزان تغییرات ضربان قلب، فشار خون سیستول و فشار خون دیاستول در چهار گروه مورد مطالعه در زمان‌های مختلف اختلاف آماری واضحی نداشت ( N.S ). زمان شروع درد در مدت زمان 10 ساعتی که بیماران در ریکاوری تحت نظر بوده‌اند، در گروه‌های مختلف، اختلاف آماری معنی‌داری نداشت و افزایش دوز مرفین در تأخیر انداختن بی‌دردی در محدوده مورد مطالعه در اتاق بهبودی اثر چندانی نداشت.

نتیجه‌گیری و توصیه‌ها: ‌دوزهای متفاوت مرفین تأثیری بر تغییرات همودینامیک ندارد، لذا به نظر می‌رسد که استفاده از دوزهای پایین‌تر مرفین (1/0 میلی‌گرم به ازاء هر کیلوگرم وزن بدن) مناسب‌تر باشد.