سابقه و هدف: در بین ریسک فاکتورهای قلب و عروق، هموسیستئین یک عامل خطرساز جدی است. هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی تاثیر 8 هفته تمرین هوازی بر میزان هموسیستئین و حداکثر اکسیژن مصرفی و همچنین تعیین همبستگی بین هموسیستئین و VO2Max بود.
مواد و روش‌ها: مطالعه حاضر بهروش نیمه تجربی و نمونه‌گیری تصادفی در دسترس، بر روی 28 نفر از 240 دانشجوی پسر دانشگاه علم و صنعت ایران که واحد تربیت بدنی (1) را اخذ کرده بودند، انجام شد (سن = 24/1 ± 14/19 سال، وزن = 76/11 ± 13/70 کیلوگرم، قد = 86/5 ± 42/175 سانتیمتر، و درصد چربی = 98/5 ± 11/19). گروه تجربی در پیش- و پسآزمون، شامل نمونه‌گیری خون و تست فزاینده بروس ( VO2Max) و در یک برنامه تمرینی، شامل 8 هفته تمرین هوازی با سه جلسه تکرار در هفته و با شدت 60 تا 75 درصد حداکثر ضربان قلب بیشینه شرکت کردند. ارزیابی اثربخشی تمرینات با آزمونهای آماری سنجیده شد.
نتایج: اختلاف معناداری در میزان هموسیستئین گروه تجربی و شاهد در پس آزمون مشاهده نشد (75/0= P). در حداکثر اکسیژن مصرفی گروه تجربی در پس آزمون با گروه شاهد، اختلاف معناداری بهدست آمد (0001/0= P). اما همبستگی معناداری بین هموسیستئین و حداکثر اکسیژن مصرفی مشاهده نشد (16/0= P=0/40 ،r).
نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان داد تمرین هوازی منتخب، بر غلطت هموسیستئین پلاسمای مردان جوان غیرفعال، تاثیری ندارد. اما VO2Max آ نان را افزایش میدهد.
Bahram M E, Najjarian M, Sayyah M, Mojtahedi H. The effect of an eight-week aerobic exercise program on the homocysteine level and VO2max in young non-athlete men. Feyz Med Sci J 2013; 17 (2) :149-156 URL: http://feyz.kaums.ac.ir/article-1-1903-fa.html
بهرام محمد ابراهیم، نجاریان مهدی، سیاح منصور، مجتهدی حسین. تاثیر 8 هفته تمرین هوازی بر میزان هموسیستئین و حداکثر اکسیژن مصرفی در مردان جوان غیر ورزشکار. مجله علوم پزشکی فيض. 1392; 17 (2) :149-156
.png){kind=logo}
