اختلال در کیفیت زندگی جنسی در بیماران قلبی-عروقی شیوع بالا و تأثیر شدیدی بر کیفیت زندگی کلی و سلامت روان آنان دارد. با این حال، این موضوع در نظام مراقبت سلامت به دلیل موانعی مانند سکوت درمانی، کمبود آموزش نیروی انسانی و عدم وجود دستورالعلیهای بومی، غالباً نادیده گرفته میشود. این خلاصه سیاستی با تأکید بر ارتباط دوسویه بیولوژیک و روانی سلامت قلب و جنسی، لزوم اقدام نظاممند را گوشزد میکند. توصیههای کلیدی در چهار سطح ارائه شدهاند: 1)سیاستگذاری کلان:تدوین دستورالعمل ملی و گسترش پوشش بیمهای خدمات مشاوره جنسی. 2)نظامسازی:گنجاندن آموزش سلامت جنسی درکاریکولیومعلوم پزشکی و ایجاد کلینیکهای چندرشتهای. 3)ارائه خدمت:اجرای پروتکلهای غربالگری و آموزش ساختاریافته برای بیماران و همسران در مراکز توانبخشی قلبی. 4)پژوهش:تولید شواهد بومی از طریق تعریف اولویتهای پژوهشی ملی و حمایت از مطالعات اپیدمیولوژیک و مداخلهای. هدف نهایی، نهادینهسازی رویکردی جامع است که سلامت جنسی را به عنوان جزئی جداییناپذیر از مدیریت بیمار قلبی و در جهت ارتقای کرامت و کیفیت زندگی بیماران بگنجاند.