سابقه و هدف: با توجه به شیوع زخم های پوستی، گزارش های متفاوت از عوامل مولد آن، مقاومت دارویی آن ها و نگرانی از آلودگی عفونت زخم های پوستی در منطقه آب و هوای گرم و مرطوب استان گلستان، این تحقیق به منظور شناسایی میکروارگانیسم های باکتریایی و قارچی مولد زخم های پوستی و مقاومت دارویی آن ها، در کودکان کمتر از 10 سال مراجعه کننده به مطب پزشکان در سه شهرستان طی سال 1377 انجام گرفت.

مواد و روش ها: پژوهش حاضر به روش توصیفی (Descriptive) صورت پذیرفت. نمونه ها پس از تشخیص قطعی زخم های پوستی توسط پزشکان جمع آوری و در محیط اختصاصی کشت و با آزمایش های استاندارد، نوع باکتری و قارچ شناسایی گردید. سپس مقاومت و حساسیت آن ها نسبت به آنتی بیوتیک های معمول مشخص شد.

یافته ها: طی 6 ماه دوره بررسی، از زخم های پوستی تعداد 270 نفر کودک کمتر از 10 سال، نمونه برداری به عمل آمد و در 98 مورد (36.6%) باکتری ها، در 105 مورد (59.6%) قارچ ها رشد کردند و در 11 مورد (4.1%) هیچ میکروارگانیسمی در محیط کشت رشد نکرد. باکتری های گرم مثبت، بیشترین مقاومت را نسبت به آنتی بیوتیک های پنی سیلین، آمپی سیلین و آموکسی سیلین و کمترین مقاومت را به آنتی بیوتیک های وانکومایسین و اریترومایسین نشان دادند. باکتری های گرم منفی، بیشترین مقاومت را نسبت به آنتی بیوتیک های آمپی سیلین و سفالکسین و کمترین مقاومت را به آنتی بیوتیک های کانامایسین نشان دادند. شایع ترین باکتری های حاصل استافیلوکوک و شایع ترین درماتوفیت، میکروسپوروم کانیس و شایع ترین کاندیدا، کاندیدا آلبیکانس بود.

نتیجه گیری: در این بررسی، پاتوژن های عمده باکتریایی و قارچی مشاهده نشد. اکثر باکتری ها، فلور طبیعی بدن بوده و فراوانی میکروسپوروم کانیس نیز به علت وجود میزبان حیوانی در مناطق روستایی می باشد.