سابقه‌ و هدف‌: با توجه‌ به‌ حجم‌ زیاد لوله‌ گذاری‌ مشکل‌ و عوارض‌ شناخته‌ شده‌ آن‌ و نیز به‌ علت‌ تناقضاتی‌ که‌ در نتایج‌ مطالعات‌ قبلی‌ در مورد ارزش‌ تستهای‌ پیش‌بینی‌ کننده‌ لوله‌گذاری‌ مشکل‌ وجود دارد، این‌ مط‌العه‌ بر روی‌ بیماران‌ مراجعه‌ کننده‌ جهت‌ عمل‌ جراحی‌ به‌ بیمارستان‌ متینی‌ کاشان‌ در سال‌ 1377 انجام‌ شد.

مواد و روشها: پژوهش‌ بصورت‌ توصیفی‌ بر روی‌ 379 بیمار مراجعه‌ کننده‌ به‌ بیمارستان‌ انجام‌ گردید. در ویزیت‌ قبل‌ از عمل‌، ابتدا تست‌ مالامپاتی‌ صورت‌ می‌گرفت‌ و بیمار در یکی‌ از درجات‌ I تا IV این‌ ط‌بقه‌بندی‌ قرار داده‌ می‌شد. سپس‌ فاصله‌ تیرومنتال‌ (فاصله‌ بین‌ برجستگی‌ تیروئید تا چانه‌ وقتی‌ که‌ سر اکستانسیون‌ کامل‌ دارد) بوسیله‌ خط‌کش‌ اندازه‌گیری‌ و ثبت‌ می‌گردید. پس‌ از القاء‌ بیهوشی‌ با تیوپنتال‌ سدیم‌ به‌ میزان‌ 5mg/kg و سوکسنیل‌ کولین‌ mg/kg 1.5 و اکسیژناسیون‌ بیمار، لارنگوسکوپی‌ صورت‌ می‌گرفت‌ و منظره‌ لارنگوسکوپیک‌ بر اساس‌ طبقه‌بندی‌ Cormack بعنوان‌ روش‌ تشخیصی‌ مثبت‌ ثبت‌ می‌گردید. بیمارانی‌ که‌ در درجات‌ III و IV مالامپاتی‌ قرار می‌گرفتند یا فاصله‌ تیرومنتال‌ آنها کمتر از 6 سانتیمتر بود به‌ عنوان‌ بیماران‌ در معرض‌ خطر ((لوله‌گذاری‌ مشکل‌)) در نظر گرفته‌ می‌شد و بیمارانی‌ که‌ منظره‌ لارنگوسکوپیک‌ آنها در درجات‌ 3 و 4 کورمک‌ قرار می‌گرفت، تحت‌ عنوان‌ موارد لوله‌گذاری‌ مشکل‌ تلقی‌ می‌گردیدند. در پایان،‌ حساسیت‌، ویژگی‌، ارزش‌ اخباری‌ مثبت‌ و منفی‌ این‌ تستها در تشخیص‌ موارد لوله‌گذاری‌ مشکل‌ محاسبه‌ گردیدند.

یافته‌ها : از 379 بیمار مورد بررسی‌ در این‌ پژوهش‌ 2/47% مرد و 8/52 زن‌ بودند که‌ میانگین سنی‌ آنها 4/221 ± 1/45 سال بود. در 29 بیمار (7/7%) لوله‌گذاری‌ مشکل‌ وجود داشت‌، ارزش‌ پیش‌ بینی‌ مثبت‌ تست‌ مالامپاتی‌ 12% و ارزش‌ پیش‌ بینی‌ منفی‌ آن‌ 3/93% و در روش‌ تیرومنتال‌ به‌ ترتیب‌ 9/8% و 7/92% بود .

نتیجه‌گیری‌ و توصیه‌ها: به‌ علت‌ پائین‌ بودن‌ حساسیت‌ و ارزش‌ پیش‌بینی‌ مثبت‌ تستهای‌ مالامپاتی‌ و تیرومنتال، ‌ این تست ها در پیش‌بینی‌ لوله‌گذاری‌ مشکل‌ ارزش‌ محدودی‌ دارند.