:: دوره 16، شماره 7 - ( ضميمه 1391 ) ::
جلد 16 شماره 7 صفحات 643-644 برگشت به فهرست نسخه ها
بررسی تغییرات تاخوردگی پپتید آمیلین انسانی در حضور سرب و سلنیوم
سید مهدی میرهاشمی*، محمد حسین اعرابی، فهیمه طالبی، فاطمه نجاتی، زهرا جعفری، فرزانه خلجی، فاطمه مطهریان
دانشگاه علوم پزشکی کاشان ، mirhashemi@kaums.ac.ir
چکیده:   (27826 مشاهده)

سابقه و هدف: آمیلین هورمون پانکراسی با 37 اسیدآمینه می‌باشد. مشخص شده است که تجمع آمیلین انسانی در پاتوژنز دیابت تیپ 2 دخالت دارد. در این مطالعه تغییر انباشتگی آمیلین در حضور و غیاب سرب و سلنیوم مورد بررسی قرار گرفت.

مواد و روش‌ها: پپتید آمیلین انسانی با 1 میلی‌لیتر دی متیل سولفوکسید (DMSO) حل گردید. سپس، با بافر کربس (4/7 :pH) تا غلظتμM 4/0 رقیق گردید. محلول آمیلین بدون عنصر به‌عنوان کنترل در نظر گرفته شد. سلنیوم و سرب به‌ترتیب با غلظت‌های 50 و 10 میکرو مولار به‌طور جداگانه در محلول آمیلین تهیه شدند و گروه آخر شامل ترکیبی از سلنیوم و سرب در محول آمیلین بود. تمام نمونه‌ها در دمای 37 درجه‌ی سانتی‌گراد انکوبه شدند. انباشتگی آمیلین با تیوفلاوین T انجام شد و به‌وسیله فلوری‌میتر ثبت شد.

نتایج: نتایج به‌دست آمده نشان داد که بعد از 144ساعت انکوباسیون، سلنیوم، رسوب آمیلین را به مقدار 2/30 درصد کاهش داده و سرب نیز 1/23 درصد افزایش می‌دهد (05/0>P). اثر تلفیقی سرب و سلنیوم در مقایسه با گروه سرب، رسوب آمیلین را به اندازه‌ی 52/9 درصد کاهش داد.

نتیجه‌گیری: این مطالعات نشان می‌دهد که سلنیوم نه تنها رسوب آمیلین را به‌طور معنی‌داری کاهش می‌دهد، بلکه اثر سمی سرب را نیز مهار می‌کند. در خاتمه شاید بتوان گفت اثرات سمی رسوب آمیلین بر سلول‌های پانکراس توسط سلنیوم مهار می‌شود.

واژه‌های کلیدی: آمیلین، دیابت شیرین، سرب، سلنیوم
متن کامل [PDF 136 kb]   (874 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: عمومى
دریافت: ۱۳۹۱/۱۲/۱۲


XML   English Abstract   Print



دوره 16، شماره 7 - ( ضميمه 1391 ) برگشت به فهرست نسخه ها